ONKOLOJİ SÜRECİNDE UMUDUNU KAYBETME

SEVGİLİ BEN..

Hayat bazen insanı hiç hazır olmadığı bir gerçekle karşı karşıya bırakır. Bir gün her şey normal akarken, duyduğunuz bir cümleyle hayatınız ikiye ayrılabilir: öncesi ve sonrası. Onkoloji süreci benim için de böyle başladı. İlk zamanlarda hissettiğim şey yoğun bir belirsizlikti. Zihnimde birçok soru vardı ve duygularım birbirine karışmıştı.

Bu süreçte sadece bedenim değil, ruhum da büyük bir mücadele veriyordu. Bazen güçlü hissettiğim günler oldu, bazen ise çok yorulduğum ve umudumu kaybetmeye yaklaştığım anlar. Zamanla şunu fark ettim: Güçlü olmak, hiç korkmamak demek değildir. Güçlü olmak, korkuya rağmen hayata tutunmaya devam edebilmektir.

Bu yolculukta öğrendiğim en önemli şeylerden biri de umudun bazen çok küçük anların içinde saklı olduğuydu. Bir sabah biraz daha iyi hissetmek, sevdiğiniz biriyle yapılan kısa bir sohbet, güzel bir anı hatırlamak ya da sadece o günün içinde nefes aldığınızı fark etmek… Bazen umut tam da bu küçük anların içinde büyür.

Ancak bu süreçte insanın her şeyi tek başına taşımaya çalışması oldukça zor olabilir. Onkoloji süreci yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda güçlü bir psikolojik dayanıklılık da gerektirir. Bu noktada psikolojik destek almak benim için önemli bir dönüm noktası oldu.

İstanbul Ataşehir’de bulunan Özel İDEM Aile Danışma Merkezi’nden aldığım psikolojik danışmanlık desteği, bu süreci daha sağlıklı bir şekilde anlamama yardımcı oldu. Duygularımı bastırmak yerine onları tanımayı ve kabul etmeyi öğrendim. Korku, kaygı ve belirsizlikle baş edebilmek için yeni yollar keşfettim.

Bu süreçte kendime karşı daha şefkatli olmayı öğrenmek de benim için çok kıymetliydi. Bazen insan kendi kendine çok sert davranabiliyor. Oysa zor zamanlarda en çok ihtiyaç duyulan şey, kişinin kendine anlayışla yaklaşabilmesidir.

Zamanla şunu gördüm: İnsan düşündüğünden çok daha güçlü olabiliyor. Bazen en zor dönemler, insanın kendi içindeki gücü fark ettiği dönemler oluyor.

Bugün geriye dönüp baktığımda bu yolculuğun bana hayatın değerini, umudun gücünü ve insan ruhunun dayanıklılığını öğrettiğini görüyorum.

Eğer bu yazıyı okuyan ve benzer bir süreçten geçen biri varsa şunu bilmesini isterim:

Bu yolda yalnız değilsiniz. Zor duygular hissetmek çok normaldir. Ama umut, bazen en küçük anlarda bile yeniden filizlenebilir.

Ve bazen en güçlü cümle sadece şudur:

“Ben hâlâ buradayım ve yaşamın içinde kalmaya devam ediyorum.”